NİŞANLANIYORUZ
Akşam eve geldim.Rahmetli annem yemek yapıyordu.
“Hoş geldin,” dedi, yüzüme baktı:“Sen bir şeye üzülmüşsünanasının kuzusu, anlat bakalım.”
“Anne, sen sormasan da ben söyleyecektim.Basri Bey’in tayini Erzincan’a çıkmış.Bir ay içinde gidecekler.Filiz ile ben birbirimizi çok seviyoruz.Onlar gitmeden nişanlanmak istiyoruz.”
Bana sıkı sıkı sarıldı;
“Akşam baban gelsin, konuşalım,” dedi.
Akşam yemekte annem, babama konuyu açtı.Babam önce:
“Olmaz,” dedi. “Daha okulun bitmesine iki sene var.Bu iki senede her şey değişebilir.Önce elin ekmek tutmalı.Biz gidip talebeye nasıl kızverin deriz?”
Benim suratım yerlere düşmüştü.Ama cesaretimi topladım:
“Baba biz sizlerin müsaadesiyle nişanlanmaya karar verdik.Onlar gitmeden nişanlanmalıyız.Biz üç senedir birbirimizi seviyoruz.Lütfen beni Filiz’e karşı mahcup etme!”
Bir solukta söylemiştim. Lafa annem karıştı:
“Çocuklar birbirini seviyorlar.Temiz bir aileden kız alacağız.Kültürlerimiz, yaşantımız aynı.Bunlar tren yolu çocukları.Oğlumu fazla üzme, he de.”
Biraz sessizlik oldu, babam: