Diğer doktora göz ucuyla baktım,bu sana ders olsun kabilinden.Tekrar yoğun bakıma yattım.Üç günlük bir tedaviden sonra bayram sonrası taburcu oldum.
Mustafa Demirtaş’atelefon ettim, olanları anlattım.
Doktor Bey:
“Tekrar anjiyo yapalım,” dedi, bana gün verdi.
İlk anjiyodaki tecrübelerime dayanarak yanıma şoför aldım.Anjiyoya gittik.Bana tekrar iki stant, bir balon yapıldı.Bir gece hastanede kaldım. Filiz ile şoför, üniversite misafir evinde kaldı.Ertesi gün eve döndük.
Aile konseyi toplandı.Benim hakkımda karar aldılar.
“Baba, artık çalışmıyorsun,muayenehaneyi kapıyorsun!”
O an hastalarımı düşündüm, ben onları, onlar beni nasıl bırakabilirdik?
“Yapamam, hastalar beni çağırırlarsa gitmemezlik yapamam!” dedim.
“O zaman bu şehirden gidersin!” dediler.
Emeklilik fermanım böylece imzalanmış oldu.
Bu şehirden gidersin, demek kolaydı.Bu şehirden nasıl giderdim? Kırk yıldan fazla burada yaşadım.Kırk yıllık dostlukları bu şehirde edindim.Köylüsüyle kentlisiyle hepsi beni bağrına bastı.Denizlerinde yüzdüm, dağlarında gezdim.Çocuklarımı burada büyüttüm, burada evlendirdim.Torunlarımı burada sevdim.Evimdenkörfezi