depreminden sonra yapılan deprem evlerinde oturuyorlardı. Nihayet kavuşmuştuk.Filiz’in yüzünde acı vardı,biraz solmuştu,acılı bir tebessümle;
“Hoş geldin,” dedi.
Ertesi gün Erzincan Devlet Hastanesinde ameliyat yapan doktoru bulduk.Durumu anlattık.Benimde tıp mensubu olduğumu öğrenince;
“Merak etme genç tıbbiyeli, şimdi seninle ameliyathaneye gider pansuman yapar, belki yeniden dikeriz,” dedi.
Ameliyathaneye gittik.Filiz masaya yattı. Doktor, bana:
“Sen ayaklarını iyice sıkı sıkı tut, narkoza gerek yok, iki dikiş atarız,” dedi.
İçim acıdı;
“Şimdi sevgilimin canı yanacak,” dedim.
Biraz lokal uyuşturdu, yaranın etrafını kazıdı.Benim içim kazınıyor sanki! Filiz’in yüzündeki acıyı görüyordum.Tam dikiş atarken iğne kırıldı.Gözlerim karardı, başım döndü. Bayılmışım.Biraz sonra kendime geldim.İşimiz bitmişti.Babacan Doktor güldü;
“Onun yerine kendini koydun, canın yandı ve bayıldın, aşk böyle bir şey, haftaya dikiş aldırmaya gelirsiniz,” dedi.
Hava güzeldi,hafif rüzgâr vardı,insanın yüzünü okşayan.Filiz’le el ele tutuştuk;
“Biraz yürüyelim,” dedi.
“Ama yeni dikiş attık,yüzünde acı var!”