O sene Erzurum’da okuyacağımı zannediyordum, ama ansızın tayinimiz Kars’tan on kilometre uzaktaki Mezra İstasyonuna çıktı.Annem çok üzüldü:
“Bu oğlan yine ellerin yanında okuyacak! Ben de bugün yarın doğum yapmak üzereyim, nasıl gideriz Seyyar Efendi?” dedi.
Ve annemin dediği başına geldi.Tayin vagonumuz Kars’a geldiğinde annemin doğum sancıları başladı.Kars’ta vagonumuzu trenden ayırdılar.Dilber bibimin tanıdığı bir ebeyi alıp vagona geldi.Anamı vagondan aldılar, hastaneye götürdüler.Bir erkek kardeşim daha olmuştu. O zamanlar çocuk doğmadan cinsiyetini öğrenemiyorduk.Ultrason yoktu. İsmini Canip koyduk.Bir iki gün rötarla Mezra İstasyonuna geldik.Lojmana taşındık.Benim ve kardeşlerimin en büyük eğlencesi yeni doğan kardeşimiz oldu.
Mezra İstasyonunda su yoktu.Su kuyusu da yoktu.Tren, sarnıçla su getirir, depoya boşaltırdı.Her hafta bir sarnıç su gelirdi.Yoldan geçen insanlar da bizim sarnıçtan faydalanırdı.Bazen oradan geçen yolcular,nahır otlatan çobanlar bizden su isterlerdi.
Zamanla çobanlarla arkadaş olduk.Nahırdaki atlara binmeme izin verdiler.İçlerinden birine bindim.Tabii eğersiz biniyorduk.At sürüden ayrılırken biraz huysuzlandı. Bir iki kilometre gittik.Çok güzel rahvan yürüyordu.Nahıra doğru yöneldiğimizde at benim kontrolümden çıkmıştı.Dörtnala kalkarak koşmaya başladı.Yolda atın ayağı bir taşa takıldı, ben