Yeşim üç yaşında, Alpay iki yaşındaydı. Dr.Tamerİlçi, Alpay’ı çok seviyordu.Ona bir hayli küfür öğretti.Alpay, gelene geçene küfretmeye başladı, kısa zamanda meşhur Küfürcü Alpay oldu.
Bir gün gazinoda briç oynuyorduk. Alpay elleri arkasında kurula kurula yanımıza doğru geldi.Annesi yeni elbise almış, giydirip göndermişti.Gazinonun önünde küçük bir havuz vardı.Tamer, Alpay’ı aldığı gibi havuzun içine koydu.Havuzdan çıktı, sert sert Tamer’e baktı:
“Ulan eşek oğlu eşek, görmedin mi daha elbiseleri yeni almıştık!”
Herkes yerlere yattı gülmekten.
Eşime yardım ediyor, çocukları gezdiriyordum. Bir gün ikisini birlikte çocuk arabasına bindirdim. Eski arabalar bayğıa büyüktü, sahafların arkasındaki caddeden ikinci el almıştım. Çocukları gezdirirken kapının önüne geldim bir su içip devam edecektim. Arabayı caddenin kenarına park ettim. Frenine basmayı unutmuşum. Suyumu içtim, dışarı çıktım, araba yok!Çocuklar biraz ileride ağlıyorlar. Araba yokuş aşağı gidip devrilmiş.Neyseki, bir şey olmamış.Kendime çok kızdım.
Üç dört ay sonra lojman tahsis edildi.Barakadan şehrin içindeki Lojman Ofisin dördüncü katına taşındık Böylece kamp hayatından şehir hayatına geçmiş olduk.Geldiğimize hem sevindik hem üzüldük. Çocuklar, orada bahçede büyüyorlardı.Hastane yakındı,iki adımda ben eve gelebiliyordum.Şimdi 2 çocukla asansörsüz binada dört kat in çık yapacağız